Eerste ‘brief’!

Samen met mijn fijne collega, Suzan Lutke, start ik een online correspondentie. Een onderzoekje naar wat we bij elkaar herkennen, waar het misschien schuurt, wat we tegenkomen en hopen te verwezenlijken… Om onszelf scherp te houden en steeds opnieuw te kijken naar het werkveld waarin we beiden actief zijn.

Mijn brieven lees je hier. Meer over Suzan op www.lutkelinkt.nl

In reactie op: What killed curiosity?

 

Ha Suzan,

Ik open je blog (niet voor de eerste keer) om nu toch echt terug te gaan schrijven op het moment dat onderstaande oproep ernaast in je twitterfeed staat:

@SuzanLutke: ‘Ik wil graag nog voor de zomer met onderwijstrainers en andere geïnteresseerden een inspiratiesessie organiseren waarin we op zoek gaan naar manieren om duurzaam te trainen in het onderwijs. Hoe kun je ervoor zorgen dat de impact van je training groter is en langer duurt dan twee week na de training? Wie wil mee brainstormen? Wie heeft ideeën? Wie voelt ook die urgentie?’

Ja! Absoluut. Die urgentie voel ik.

Ik denk dat we met in de duurzame samenwerking die we met Kopa met drie basisscholen hebben (kopakan.nl) een eind op weg zijn. We werken daar met een combinatie van voorbeeldworkshops voor alle klassen gekoppeld aan teamtrainingen voor de leerkrachten. Zo delen we onze visie en geven we handvaten mee om de lessen uiteindelijk zelf te geven. Hoewel deze opzet goed werkt vraagt het tijd, geduld en flexibiliteit van mij en mijn collega en ook van de school. Ik ben heel benieuwd hoe jij dat in jou trainingen aanvliegt. Of er grote verschillen zitten in de aanpak per discipline bijvoorbeeld. Ik werk vanuit beeldend, jij vanuit muziek – heel verschillende talen maar er zit ook een overlap in. Om met die taal te werken en je er in te uiten moet je een bepaalde kwetsbaarheid toe durven laten. En dat vertrouwen, is denk ik naast de nieuwsgierigheid waar je in je blog over schrijft essentieel om de impact en duurzaamheid van onze trainingen te vergroten.

Je schrijft over de angst om te falen en onbekende uitkomsten als vijand van nieuwsgierigheid. Dat is de kwetsbaarheid waar ik net over schreef realiseer ik me. Laatst kregen we een mindmap van een partnerschool die met de kleuters gebrainstormd had over kunst, waarin een van de kinderen zei ‘Kunst is mooi behalve als er een foutje is gemaakt’…. Dat was voor Kopa aanleiding om met de hele school een ‘Ode aan de Fout’ te brengen. Met de bovenbouw hebben we daar werk van kunstenaars bekeken die door zogenaamde foutjes te integreren tot nieuw werk kwamen. Leerlingen mochten een ontwerp maken op scherven, en de prints meenemen in hun ontwerp. Foutje! Of zoals de hypnotiserende Bob Ross dat zou zeggen: ‘There are no mistakes, only happy little accidents.’

Ik denk dat ik ook van de zon ga genieten, en broeden op plannen.

Klinkt goed.

Count me in bij je oproep.

En vertel me, hoe hou jij je eigen angst om te falen bedwang?

 

 

Advertenties