2e brief @Suzan: Kompas

Samen met mijn fijne collega, Suzan Lutke, start ik een online correspondentie. Een onderzoekje naar wat we bij elkaar herkennen, waar het misschien schuurt, wat we tegenkomen en hopen te verwezenlijken… Om onszelf scherp te houden en steeds opnieuw te kijken naar het werkveld waarin we beiden actief zijn.

Mijn brieven lees je hier. Meer over Suzan op www.lutkelinkt.nl

In reactie op There are no mistakes, only happy little accidents

Ha Suzan,

Inderdaad, wat een uitdaging hebben we onszelf gesteld… Deze online correspondentie vraagt twee dingen van mij: Lang genoeg stilzitten en ruimte maken (in tijd en in mijn hoofd) om te schrijven, en de ‘aapjes op mijn schouder’, ofwel mijn interne criticus een beetje in toom houden.

PechaKucha: Daar kwam mijn laatste vraag in het vorige blog vandaan. Hoe hou je angst om te falen in bedwang? Een universeel thema onder creatieven, bleek gister (26-5) weer eens. Ik was op de #PechaKucha avond in Eindhoven, en het was een van de rode draden in de presentaties. Ken je het format? PechaKucha 20×20 is een simpel presentatie format waarbij je 20 plaatjes elk 20 seconden laat zien. De beelden verlopen automatisch en in dat tempo vertel je. Zo blijven alle presentaties compact en krachtig. Iedereen kan zich opgeven, of je nu een creatief, ondernemer, werleldverbeteraar, student of allemaal tegelijk bent. Van de negen sprekers noemden (toevallig?) vier het innerlijke kind, dat zijn vertrouwen in de eigen creativiteit terug moet vinden. Er was een jonge filmmaker die voor zichzelf een lijstje heeft gemaakt, een ‘Seven step compass for creative professionals’ waarover hij aanstekelijk vertelde. Ik geef je een vrije vertaling, heel vrij, want ik heb niet meegeschreven.

Kompas: Be a sponge. Stay inspired. Ofwel, ga naar tentoonstellingen, concerten, films. Zo voed je jezelf met inspiratie. Je creativiteit is een bron die je af en toe aan moet vullen. Misschien ken je het boek the Artist Way van Julia Cameron? Zij schrijft over the Artist date. Een date met jezelf, om regelmatig mooie dingen te bezoeken, zoals bij voorkeur alleen. Daaraan refereerde weer een andere spreekster. Gelukkig kan ik deze week zeggen dat het gelukt is. PechaKucha night, een bezoek aan museum van Abbe en de Pont en een cursus verhalen vertellen. Zeldzame weken, maar hier kan ik weer even op teren…

Verder sprak hij over het analyseren van zijn eigen werk als building block, zodat hij het als bouwstenen van zijn oeuvre bleef zien – het koesteren van je innerlijke kind en slim omgaan met mogelijkheden. Dat laatste betekende in zijn geval een cast van vrienden in plaats van betaalde acteurs. Bij jou zou dat misschien een ruilhandel in instrumenten betekenen, zelf eenvoudige instrumentjes maken of muziek creëren met je lijf. Met onze Kopa workshops werken we ook graag met restmaterialen. Vooral in grote hoeveelheden en verschillende dingen. Hoe groter de keuze in materialen is, hoe scherper meestal de outline van de opdracht. Juist binnen een helder kader kan creativiteit de ruimte nemen en krijgen. De filmmaker (als ik zijn naam wist kreeg je hem, maar hij staat niet op het overzicht van sprekers, was je erbij? dan hoor ik het graag) besluit zijn lijstje met niet opgeven, zorgen dat je werk gezien word en mijn favoriet: ‘suround yourself with likeminded creatives’.

Likeminded creatives: Ontmoetingen met collega’s, educatoren, kunstenaars, wetenschappers, cultuuraanjagers en leerkrachten inspireren en voeden me. Zo is Kopa sowieso ooit ontstaan, een groot deel van wat we initiëren en ontwikkelen ontstaat al ‘ping pongend’ met mijn collega Linda. De leerlijnen die we binnen Cultuureducatie met Kwaliteit in onze partnerschappen ontwikkelen ontstaan daarnaast in dialoog met onze partnerscholen.

En zo zijn er meer ontmoetingen. Dit schrijven en spiegelen aan elkaars beroepspraktijk bijvoorbeeld is een heerlijk middel om reflectie in te bouwen en ideeën uit te wisselen! Je hoopt een wezenlijke verandering te realiseren, en bij te dragen aan een duurzame verandering, aan meer muziek in het onderwijs schrijf je. Mijn hoop is vergelijkbaar. Ik hoop ook bij te dragen aan onderwijs waarin de leerling ruimte krijgt voor zijn eigen creatieve proces. We benaderen dit vanuit beeldende kunst in de breedste zin van het woord. De kapstok van een les kan fotografie, architectuur, mode, een verhaal of een kunstenaar zijn. Maar de gemene deler is altijd ruimte voor experiment en ontdekkingen, het hoofd als speeltuin zeg maar.

We denken dat een leraar dit ook kan. Dat je om een creatief proces te faciliteren niet perse kunstenaar hoeft te zijn. We nodigen de leerkracht eerst uit om samen met de leerlingen het creatieve proces te doorlopen, om deel te nemen aan de workshops. Deze workshops dienen als voorbeeld en gebruiken we als inspiratie en handvat tijdens docententrainingen. Zo leggen we langzaam een basis waarop ze zelf verder kunnen bouwen. Deze aanpak vraagt wel tijd. Om de werkwijze echt in de school te borgen is een meerjarig partnerschap aan te raden. Gelukkig hebben we die tijd nu dankzij cultuureducatie met kwaliteit met onze partnerscholen.

Net als jij voor muziek beschrijft geldt bij beeldend dat een van de uitdagingen is jezelf toestaan het nog niet te weten. Dat geldt voor mij persoonlijk als kunstenaar en schrijver. Maar dat geldt zeker ook voor de leerkracht die met zijn klas op ontdekkingsreis gaat.

Netwerk: Ik hoop dat de Netwerkavond Duurzaam Trainen in het onderwijs die je organiseert een mooie opkomst heeft en veel tot bloei brengt. Eigenlijk hoop ik dat er zoveel gaat bloeien dat er een tweede bijeenkomst volgt – want op 29 augustus kan ik helaas niet. Wie wel? Keep me posted!

Wil je reageren? Ik lees het graag! info@manjaeland.nl

PS @Suzan, het meest heb ik genoten van je stukje over verbeeldingskracht. Daar kom ik op nog terug, want daarvan heb ik, al zeg ik het zelf, best veel (-;

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties