De maker centraal op #ddw16

Online correspondentie met fijne collega Suzan Lutke. Een onderzoekje naar wat we bij elkaar herkennen, waar het misschien schuurt, wat we tegenkomen en hopen te verwezenlijken… Om onszelf scherp te houden en steeds opnieuw te kijken naar het werkveld waarin we beiden actief zijn.

Mijn brieven lees je hier. Meer over Suzan op www.lutkelinkt.nl

In reactie op Be a sponge, stay inspired

Ha Suzan,

Eindhoven staat deze week in het teken van de Dutch Design Week, met als thema ‘the making of’. De maker staat dus centraal, en ik heb het voorrecht mijn atelier in een van de makers paradijzen te hebben: Sectie C.

Sectie C is gevestigd in een voormalige fabriek en bestaat uit verschillende hallen. Mijn plekje is in hal 6 en ik zit tussen vormgevers, meubelmakers, keramisten en een kunstenaar. Er wordt gebouwd, gedrukt, gegoten en gezaagd. Ik heb van dichtbij gezien hoe in twee dagen pallets vol machines weggereden werden en het zaagsel bij elkaar geveegd. Hoe werkplaatsen transformeerden tot toonzalen. Hoe werkbanken uitgelicht werden als sokkel. Hoe organisatie en makers gastvrij de deuren open zetten, de kampvuurtjes opstookten en hoe nu iedere dag de gasten rondzwerven over ‘ons’ terrein. Ik zie publiek met open blik, met verwachtingen die wel of niet ingelost worden, soms verdiept in zichzelf, soms vol nieuwsgierige overgave…

In ons schrijven hadden we het over voeding, hoe je je eigen creativiteit als maker, spreker en trainer kan blijven voeden. Een zinnetje uit je blog dat zich in mijn hoofd genesteld heeft is “Mijn artist date is de kop koffie met mensen die zichzelf toestaan om vragen te stellen over wie ze zijn en waarom.” Dat herken ik, in die zin dat ontmoetingen met mensen me vaak sneller bewegen dan ontmoetingen met een kunstwerk. De maker ontroert nog meer dan het gemaakte. Dus ik geniet deze dagen…

(tekst gaat verder onder het beeld)

En ik heb ook gemaakt! (yay) Twee dingen presenteer ik boven in de gang van hal 6. Ik toon een opstelling met twee overheadprojectors gecombineerd met een materiaal en beeld archief dat mensen uitnodigt om zelf nieuwe beelden te maken. Zowel kinderen als volwassenen spelen en creëren er met schaduw. Ondertussen draait geprojecteerd op de muur het stopmotion filmpje dat ik een paar jaar geleden op dezelfde projector maakte. Die animatie, Clay Pigeon, mocht ik eerder laten zien in het gemeentemuseum den Haag, in het kader van de Zomerexpo.

En ik toon nieuw werk in proces. Ik ben bezig met een boekje ‘everything that could have been’, dat gaat over de verschuiving in beleving van eindeloze mogelijkheden naar gemiste kansen. In het Engels klinkt het beter:

         the book of everything that could have been // or: life edit – take #36

I’m not sure where I made the switch, when the seemingly endless possibilities started to present themselves as missed chances. I do know that I decided to force my creative history into small boxes, cutting up old drawings to fit a system. This book is part of that system. A record of everything that could have been.

Manja Eland, oktober 2016

In de praktijk betekent dit dat ik tekeningen van 1.5 bij 2.5 meter versneden heb om in sigarendoosjes te passen. Op kalkpapier en prachtig dun Japans papier heb ik een ‘could have…’ beschreven. Vier tekeningen achter elkaar met de tekst ervoor zijn tegen de muur gespeld. Het geeft een poëtisch, letterlijk en figuurlijk gelaagd beeld. Mijn volgende actie was een lieve collega maker uit te nodigen om een enorme lamp boven de tafel ervoor op te hangen. Ha ha, I could have been visible…

Misschien klinkt het wat zwaar als je dit leest, maar de zogenaamde gemiste kansen zijn gewoon afslagen die ik niet genomen heb. En dat is prima. Tot mijn eigen verrassing was het maken deze keer een licht proces. Ik realiseerde me dat ik dit alleen maar voor mijzelf deed, en voor niemand anders. Dat ik een luikje opengezet had en dat het me (dat is zeldzaam) niet uitmaakte wat anderen er van vinden.

Laatste weekend van de Dutch Design Week. Ik ga nog even rondkijken. En nadenken hoe we kinderen al jong aan het maken krijgen en houden, als (nu nog) onbevangen innovators van de toekomst.

 

 

Advertenties